Thursday, April 05, 2007

Вашар

Ве молам не правете вашар пред храмовите за време на богослужбата ноќта пред Велигден. Оставете ги вулгарностите, шишињата и скарите за друг ден.

Васко МАРКОВСКИ

Веројатно не сум единствениот, почитувани, кој значајните моменти од животот ги памети со фотографска меморија, преку сликите што му останале врежани во меморијата, за тоа како, со кого, каде и во каков амбиент сме поминале некои денови од животот.

Еден таков момент за мене е Велигден, ден кога оние што веруваат се преиспитуваат себеси - што направиле и како се однесувале меѓу двете презнувања, дали некого повредиле, дали успеале да поправат некои свои слабости, дали станале почовечни од порано и каде ќе ја водат својата личност во годината што е пред нив. Богослужбата на Велика сабота за многумина од нас е вистинскиот момент за да се ставиме себеси пред еден таков тест, кога на помош ги имаме зборовите од Евангелието и свечените песни.

Но, сето тоа би било идеално, кога би имале мир и тишина за да ги следиме и ако вниманието не ни го одземаат мирисот од распламтените скари околу храмовите, кикотењата на поднапиените девојчиња со лименки пиво во рацете, вицовите за непримерни попови што си ги кажуваат поднапиените соседи додека си го подаваат шишето со жолта лозова.

Пред очите ми доаѓаат разни слики за тоа каде сум бил на богослужба пред Велигден, но секогаш меѓу првите ми се појавува пространството меѓу „Порта Буњаковец“ и „прва партизанска“, затворено за сообраќај, со погледот свртен и со ушите начулени кон Соборната црква „Свети Климент“, гледајќи со начулени уши над главите на морето заџагорени, рашетани и запиени скопјани. И втората слика е од истиот простор, неколку часа подоцна, кога уличните чистачи се обидуваат да го расчистат брдото од лименки, шишиња, хартии и лушпи од велигденски јајца.

Сепак, имам и добри спомени, како богослужбата во манастирот „Света Богородица“ во Калишта кај Струга, каде што вистински можете да ја почувствувате и хоризонталната и вертикалната димензија на крстот, кога ги чуствувате блиски и небото и луѓето околу вас.

Но, да не ме разбере некој дека сум лицемерен, па ги осудувам луѓето на ден-два пред денот кога сите треба да си простиме. Како би знаел јас за сето тоа, ако и самиот некогаш не сум ги правел истите работи, како сликата кога враќајќи се од „Свети Димитрија“, со шише коњак „Цезар“, им се навртевме со другарите на излозите на стоковната куќа „Меркур-импорт“, испишувајќи ги со восокот од свеќите имињата нашите музички идоли. Можам ли да го заборавам чекањето со саати за хамбургери пред „Седмица“, за да имаме подлога за шишињата вино во дворот на „Песталоци“ за нова доза пиење со другарите и со нашите девојки.

Но, така се расте. Сепак, ве замолувам да ги оставиме на мир тие што сакаат достоинствено да го прослават празникот. Се надевам дека ќе се воздржите од шишињата и скарите до следниот ден.

Кешке да е така!

http://www.spic.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=1&tabid=1&EditionID=243&ArticleID=11289

Friday, March 30, 2007

Градоначалници во зимски сон

Градовите ни се предолго во зимски сон и ја толерираат анархијата во домувањето, таму каде што е коренот на општеството.

Васко МАРКОВСКИ

Зградата ви прокиснува, од осмиот кат ви паѓаат врз главата парчиња малтер кога минувате под влезот, фасадата ви е исцрнета, лифтот ви крцка и ви чкрипи додека се возите и не сте сигурни дали ќе заглавите меѓу катови или можеби, не дај Боже, ќе станете централна личност во црните вести во утрешните весници?Не е ретко да се најдат вакви примери околу нас, но што е, тука е. Ако имате Куќен совет можеби и ќе ви успее да се организирате и да се солидаризирате едни со други и заеднички да вложите и да ги поправите работите, ако не, Господ нека Ви е на помош - се откажуваме од многу работи, па ако нема друго чаре, ќе се откажеме и од лифтот, од убавиот изглед на зградата во која живееме, од хигиената во влезот.

Но, дали мора да биде така?

Сте знаеле ли дека, на пример, сопствениците на становите се должни редовно да ги одржуваат своите станови и да се грижат за безбедноста, естетскиот изглед, уредите, инсталациите и за опремата што ја користат сите станари од зградата. Сте знаеле ли дека како сопственик на стан сте обврзани и да двоите пари за инвестиции и за тековно одржување на зградата, дека секоја зграда со повеќе од двајца сопственици на станови е обврзана да основа Куќен совет? Или, сте знаеле ли дека зградите со повеќе од осум станови со закон се обврзани да имаат домар, кој ќе се грижи за безбедноста и за сигурноста на зградата и на становите и за личната сигурност на станарите, а Куќниот совет треба да му обезбеди посебен простор кај влезот на зградата.

Верувам дека многумина од вас не знаеле, а и од каде би знаеле. Ви дошол ли некој некогаш на врата да ви ги укаже овие работи, да ве поучи и да ви помогне да ги решите несогласувањата со соседите? Досега само сум чул дека општина Аеродром подготвува некаков меморандум за соработка со куќните совети во станбените згради на нејзината територија, но и од тоа неколку месеци остана само најавата.

Деновиве во српските весници објавуваат реклама во која Секретаријатот за комунални и станбени работи на градот Белград ги повикува граѓаните заеднички да ги решат ваквите проблеми. Со рекламата се повикуваат Советите на станбените згради заеднички, со поддршка од градот, да ги поправат покривите, фасадите и лифтовите, а за тоа градот им се нуди да покрие 70 отсто од трошоците. Целта на проектот, како што стои во рекламата, е да им се помогне на граѓаните да ги остварат нивните обврски за инвестициско одржување на зградите, за да се спречи опасноста по животите и по здравјето на луѓето и да се разубави естетскиот изглед на зградите.

Би сакал еден ден такво нешто да прочитам и во нашите весници, не затоа што мислам дека ни недостигаат идеи, па се фрустрирам кога ги гледам во соседството, туку зашто градовите ни се предолго во зимски сон и ја толерираат анархијата во домувањето, таму каде што е коренот на општеството.

Кешке да се разбудат!

http://www.spic.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=1&tabid=1&EditionID=237&ArticleID=11075

Thursday, March 22, 2007

Помогнете му на ЈСП

Ако сакаат Градот и Владата да му дадат вистинска шанса на ЈСП, целосно нека го либерализираат јавниот автобуски превоз.

Васко МАРКОВСКИ

Има две работи од кои жестоко се разгневувам секогаш кога ќе ми текне дека сум им го дал гласот на двајцата досегашни градоначалници на Скопје. Едната е нивниот однос кон дрвјата, а другата е нивниот однос кон јавниот автобуски превоз во градот.

Не можам да му заборавам на Пенов што по негов проект беа исечени сите дрвја на градскиот плоштад, под чии крошни лебдеа илјада и едно сеќавање од нашите животи, како некогаш сме нашле лад под нив, враќајќи се со торби в раце сред августовскиот пекол од старата автобуска станица преку Камени мост и на Костовски што ни ја отсече меморијата која се собирала со векови под османлиските платанови дрва кај „Кермес“, сведочејќи колку цивилизации поминале низ нашиот град.

Но, што да се прави. И едниот и другиот разменуваа искуства со градоначалниците на Истанбул, но ниту едниот, ниту другиот не научиле ништо од Али Муфит Ѓуртуна, кој макар и некој да го нарече тоа популистички чин, тргна во поход по нов мандат подарувајќи му на градот 1.000.000 нови дрвја.

Но, не ми е тоа темата. Најновата доза гнев ми ја вбризга идејата за спас на ЈСП што деновиве ја промовираа Градот и централната Влада, кои наумиле да му дадат нова шанса да заживее и покрај илјада и едната шанса што досега му беа дадени. Нема потреба да ве потсетувам дека едно од имињата што ги знаевме да ги кажеме како од пушка, како име и презиме на другар од вашиот клас, беше името на директорот на ЈСП поради секојдневното кукање и секојдневните „нови идеи“ за спас на претпријатието. Сега некој повторно се обидува да не убеди дека ЈСП заслужува нова шанса со идеи и со решенија што биле подготвени уште во 1999 година, но од разноразни причини досега останале нереализирани.

А шанси немаше само ЈСП. Многу шанси имаа и Пенов и Костовски, на кои гласот им го дадов најмногу за да ми ја завршат таа работа, да ми обезбедат пристоен јавен превоз за да не се враќам фрустриран во Скопје секогаш кога ќе отидам во некоја метропола на Запад или на Исток. Зошто и ние да немаме пристоен превоз поради кој ќе решиме да ги оставиме автомобилите, автобуси во кои нема да се туткаме, во кои ќе знаеме на која станица се наоѓаме и каде треба да се симнеме без да ги прашуваме сопатниците? Зошто да не можеме и ние да имаме автобуси - подвижни клубови, како некогашниот трамвај што кружеше низ предвоено Сараево? Благодариме на услугата, другпат да си бараме друг да ни ја заврши работата.

Да не ме разбере некој погрешно, воопшто не му помислувам нешто лошо на ЈСП. И натаму ќе му бидам бескрајно благодарен за секојдневните слики, искуства, ликови и животни ситуации што сум ги добил во автобусите на ЈСП по цена од еден билет, скап, евтин - сеедно.

Ако сакаат да му дадат вистинска шанса на ЈСП, целосно нека го либерализираат јавниот автобуски превоз. Така најдобро ќе го научат како да работи пазарно, како да им ги зема патниците на конкурентите без привилегии и без насилно освојување на автобуските постојки пред да дојде приватниот. Белки нешто ќе научи.

Кешке да е така!


http://www.spic.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=1&tabid=1&EditionID=231&ArticleID=10899

Thursday, March 15, 2007

Поблиску до природата

Сигурно сте забележале колку сонцето и расцутените дрвјата ви ги разубавеле луѓето околу вас, ве направиле помеки, потолерантни и порасположени.

Васко МАРКОВСКИ

Дали сте забележале, почитувани, дека некако поведри ни станаа деновите во последниве недела-две. Но, не зашто ни се намалиле грижите и маките, не дека наеднаш сме забележале дека Владата, градот и општините си ја вршат добро работата, дури и подобро од порано, ниту пак преку ноќ ни се сменила економската моќ, па полесно можеме да ги платиме сметките што ни се насобрале.

Сигурен сум дека и на вас позитивно влијае што деновите ни се се’ подолги, што сонцето се’ подолго ни ги грее душите, а околината добила пријатни бои од расцутените дрвја и грмушки. Сигурно и вие сте забележале колку сонцето и впивањето на убавината, боите и мирисите на дрвјата ги разубавеле луѓето околу вас и дека тоа ве направило помеки, потолерантни и порасположени. Верувам дека откако расцутеа се’ помалку ви се ѕвезди на денот луѓето што ги гледате во весниците, на вестите, на рекламите, во ТВ-сериите, на билбордите, а се’ повеќе умот ви оди надвор, кон улиците, кон парковите, кон шеталиштата.

Сигурно веќе сте почнале да ги прередувате шкафовите, простувајќи се од зимската и отстапувајќи & го првиот ред на пролетната. Сигурно веќе сте им ја избришале правта и сте ги подмачкале велосипедите, ако сте имале среќа да не ви ги украдат, како што ми го украдоа мене. Верувам дека веќе сте собрале сила и оти со леснотија ќе се наканите да ги расчистите терасите од зимската запуштеност и дека веќе сте се помириле дека речиси секојдневно ќе морате да се справувате со правта што ви ја носат околните булевари, улици и сокаци. Но, што е тоа наспроти блискоста со природата што ќе ве исполнува следните шест-седум, осум месеци, кога ќе ви биде лесно да му свртите грб на телевизорот, кога стоејќи нерешително со кафето в раце нозете сами ќе ве однесат да го испиете на тераса, каде што е попријатно да се чита, да се сврти телефон, каде што има подобра “ТВ-програма”, особено ако имате тераса со поглед кон некое шеталиште.

Можеби сево ова ви личи на една дембелска колумна, но, едноставно, не можам да му одолеам на времето и не можам да не ја споделам радоста со вас, како што со мене ја споделува мојот голем пријател од книгите, истанбулскиот поет Орхан Вели - кој вели: “Ова убаво време ме уништи. / На вакво време поднесов оставка / Од службата во фондацијата. / На вакво време се научив да пушам. / На вакво време се заљубив. / На вакво време почнав да заборавам / Да носам дома леб и сол. / На вакво време се заразив / Од болеста да пишувам поезија. / Ова убаво време ме уништи”.

Читајќи го, често пати, се прашувам колку сме се оддалечиле од природата. Кога последен пат сум се качил на дрво, кога последен пат сум ловел риби, кога последен пат сум се качил на Водно до врв, кога последен пат сум видел ластовичка.

Но, животот е пред нас, имаме време и да ги смениме навиките, или, како што неодамна ме потсети еден другар - животот почнува во триесеттата.

Кешке да е така!

Thursday, March 08, 2007

Осми март

Сте чуле ли за Роса Плавева и Накие Бајрам? И јас немав чуено, се’ додека една еманципирана жена не предложи по нив да биде наречен новиот мост кај Маџир маало.

Васко МАРКОВСКИ

Оваа колумна решив да им ја посветам на нашите мајки, жени и ќерки, на нашите пријателки, колешки, на жените што не’ услужуваат на касите во супермаркетите, зад шалтерите во банките, на неколкуте жени што не’ возат во градските автобуси и во такси-возилата, на жените што не’ родиле и што ги родиле нашите родители и што ги родиле нашите деца, но не затоа што нешто многу ми значи поводот поради кој 8 март е прогласен за меѓународен ден на жената, туку затоа што ми се допаѓа да имаме барем еден ден во годината кога ќе им посветиме екстра-внимание и кога ќе се сетиме на гестот да им подаруваме цвеќе, да им кажеме дека сме среќни што ги имаме и да им ги исполниме домовите со мирис на цвеќиња.

Би можел тука да заглавам во муабети дека добивам непријатни нагони во стомакот кога ќе
се сетам како изгледаат вестите што информираат за манифестациите со кои разноразни здруженија го одбележале 8 Март, но некако попријатно и поинтересно ми доаѓа да потсетам на две жени кои придонеле за издигнувањето на самосвеста на жените во Македонија.

Сте чуле ли за Роса Плавева и Накие Бајрам? Искрено и јас немав чуено, се’ додека една еманципирана жена не објави исклучително инвентивен предлог како да им се оддаде почит за тоа што го направиле за еманципацијата на жените во Македонија.

Дали сте чуле за предлогот на уметничката Христина Ивановска новиот мост, што ги поврзува Скопското сајмиште и Маџир маало, да го носи името на Роса Плавева и Накие Бајрам, Македонка и Турчинка кои во далечната 1907 година, заедно со дваесетина Турчинки од Скопје решиле да го кренат гласот против зарот и фереџето, деловите од облеката со кои со закон биле обврзани да си го прикриваат лицето муслиманските жени.

Немам ништо против тоа жените да носат мантил и шамија, ако тоа го одбрале доброволно или поради почит кон верските чувства на семејствата во кои живеат. Но, исто така сметам дека на тенок мраз е и аргументот оти тоа ги прави да бидат помало искушение за туѓите мажи, бидејќи лично бев стаписан од привлечноста на мојата соученичка Мона Хасан од Њу Џерси, со која заедно одевме на часови по турски во Истанбул.

Но, нашиот мост се’ уште нема име, иако дури пред две години Ивановска го доставила предлогот според сите процедури до Градската комисија за именување на мостовите и улиците. Да се надеваме дека наскоро ќе чуеме дека бил прифатен.

Кешке да е така!

Thursday, March 01, 2007

Ид­ни­от звук на Скоп­је

За­тво­ре­те ги очи­те и оби­де­те се да се при­се­ти­те на зву­ци­те што ги впи­ва­те од сво­ја­та око­ли­на.

Ва­ско МАР­КОВ­СКИ

Би мо­же­ле ли да го за­мис­ли­те зву­кот на гра­дот по де­се­ти­на-пет­на­е­сет го­ди­ни? Се оби­ду­вам по­дол­го вре­ме, но сe' не­ка­ко те­шко ми оди, сe' не­ка­ко ви­зи­ја­та ме во­ди кон бу­ча­ва и шум во ни­зок тон. Мо­же­би зву­чи пе­си­ми­стич­ки и на ме­не вли­јае дожд­ли­во­то вре­ме до­де­ка го пи­шу­вам ова, но не мо­жам да на­се­там што е тоа што ќе до­не­се по­ве­дар звук око­лу нас.

Се­те­те се, на при­мер, на зву­ци­те што сте ги впи­ва­ле за вре­ме на дет­ство­то, во мла­до­ста или пред пет­на­е­сет-два­е­сет го­ди­ни. Оби­де­те се да се по­тсе­ти­те на автен­тич­ни­те зву­ци што сте ги слу­ша­ле са­мо во Скоп­је, кои мо­же­би ги има и на дру­го ме­сто, но не зву­чат исто.

За­тво­ре­те ги очи­те и оби­де­те се да се при­се­ти­те на зву­ци­те што сте ги впи­ва­ле од сво­ја­та око­ли­на. Ќе ги чу­е­те не­ко­гаш­ни­те пти­ци во не­ко­гаш­но­то дрв­це во ва­ши­от двор, кое по­доц­на тре­ба­ло да & го от­ста­пи ме­сто­то на оп­ла­та­та за но­ви­те те­ме­ли на ва­ша­та ку­ќа. Ќе ги чу­е­те штур­ци­те што не­ко­гаш се кри­е­ле низ тре­вки­те во дво­рот на со­се­дот, се­га за­се­ко­гаш пре­кри­е­ни со два­е­се­ти­на „сан­ти­ми“ бе­тон - за по­лес­но да се мие дво­рот. Си­гур­но ќе се се­ти­те и на ми­го­ви­те ко­га по­ра­ди ре­тки­те „фи­ќа“ и „сто­е­де­ни“ од­вре­ме-на­вре­ме тре­ба­ло да го по­ви­ши­те гла­сот за да си го про­дол­жи­те раз­го­во­рот со со­го­вор­ни­ци­те без да за­пре­те.

Или, из­ле­зе­те со умот мал­ку по­да­ле­ку, кон цен­та­рот на гра­дот. Ја па­ме­ти­те ли не­ко­гаш­на­та ти­ши­на и спо­којс­тво­то што ви го вле­ваа во ср­ца­та ули­ци­те на Де­бар Ма­а­ло, ше­тај­ќи под че­сти­те ли­пи, со очи­те кра­деј­ќи сли­ки од уба­во не­гу­ва­ни­те гра­ди­ни во ули­ци­те кај „Ап­че“. Или приб­ли­же­те се поб­ли­ску - на при­мер, кај по­ра­неш­на Ме­ѓу­град­ска. Ка­де е де­не­ска џа­го­рот и вр­ву­ли­ца­та што ви ги дал­ди­су­ваа мис­ли­те кон не­кои па­ту­ва­ња, про­ни­жа­ни со по­ви­ци­те на чи­ста­чи­те на чев­ли, веч­но под­го­тве­ни да „исе­чат“ не­кој „дош­љак“ што уште не им ги на­у­чил фин­ти­те. Се се­ќа­ва­те ли на зву­ци­те што сте ги слу­ша­ле по­крај сред­но му­зич­ко и Му­зич­ка ака­де­ми­ја, ми­ну­вај­ќи од МНТ на­кај „Пи­рин Пла­ни­на“ или ве­ќе и ими­ња­та на не­ко­гаш­ни­те култ­ни те­ра­си сме ги за­бо­ра­ви­ле. Се се­ќа­ва­те ли на чкри­пе­ње­то на со­пи­рач­ки­те на не­ко­гаш­ни­те ноќ­ни авто­бу­си, до­де­ка за­ле­та­ни за­ста­ну­ваа да ги сим­нат пат­ни­ци­те? Којз­нае? Мо­же­би тол­ку сме отрп­на­ле и тол­ку сме се на­вик­на­ле на нив што ве­ќе не ги за­бе­ле­жу­ва­ме, ка­ко што ве­ќе не ги за­бе­ле­жу­ва­ме ни се­којд­нев­ни­те „Ај­де хан­зап­ласт - де­сет де­на­ри“ на же­на­та со за­сип­нат глас на вле­зот на „Тр­гов­ски“ од стра­на­та на „Мер­кур-им­порт“.

До ка­де ва­ка? Што ќе би­де ид­ни­от звук на Скоп­је, ако сe' по­ве­ќе зву­ци­те на при­ро­да­та и гла­со­ви­те на лу­ѓе­то & го от­ста­пу­ва­ат ме­сто­то на бу­ча­ва­та од авто­мо­би­ли­те, на му­зи­ка­та од лет­ни­те те­ра­си по ули­ци­те, на зву­кот на ску­те­ри­те низ Град­ски­от парк. На­ви­сти­на не­мам по­ве­дра ви­зи­ја? Да се на­де­ва­ме де­ка ова е са­мо уште еден мра­чен ден што ми го при­ре­дил дол­го­о­че­ку­ва­ни­от дожд?

Ке­шке да е та­ка!

http://www.spic.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=1&tabid=1&EditionID=213&ArticleID=10035

Thursday, February 22, 2007

Пло­штад „Веч­но цр­ве­но“

Штом ве­ќе се ба­ра­ат пред­ло­зи, го пред­ла­гам ова име за рас­крс­ни­ца­та кај МЦМ, за­што мо­же да ви по­ми­не жи­во­тот че­кај­ќи да се вклу­чи зе­ле­но за пе­ша­ци.

Ва­ско МАР­КОВ­СКИ

Би­деј­ќи мно­гу­ми­на од вас го под­др­жаа пред­ло­гот за ури­ва­ње на ки­не­ски­от ѕид од Бит-па­зар, овој­пат ре­шив да ви пред­ло­жам уште не­што. Си­гур­но сте за­бе­ле­жа­ле де­ка де­но­ви­ве е по­втор­но акту­ел­на те­ма­та за пре­и­ме­ну­ва­ње на ули­ци­те во Скоп­је и де­ка не­кои оп­шти­ни ве­ќе ги до­ста­ви­ја сво­и­те пред­ло­зи до град­ска­та ко­ми­си­ја, ко­ја ре­ша­ва за пре­и­ме­ну­ва­ње­то.

До­се­га имав мож­ност де­тал­но да ги разг­ле­дам са­мо пред­ло­зи­те на оп­шти­на Ча­ир и да ја чу­јам ге­не­рал­на­та на­со­ка на пред­ло­зи­те што ги под­го­тву­ва оп­шти­на Ки­се­ла Во­да и, искре­но да ка­жам, мис­лам де­ка гра­дов зас­лу­жу­ва по­го­ле­ма ин­вен­тив­ност.

Не сум исто­ри­чар и не сум до­вол­но упа­тен во исто­ри­ско­то зна­че­ње на лич­но­сти­те и на­ста­ни­те што се пред­ло­же­ни, а не сум ни прем­но­гу упа­тен во зна­че­ње на лич­но­сти­те и на­ста­ни­те што тре­ба да им ги от­ста­пат си­но-бе­ли­те таб­ли на но­ви­те.

Мо­же­би проб­ле­мот е во ме­не, но не мо­жам да из­бе­гам од впе­ча­то­кот де­ка мно­гу се за­ни­ма­ва­ме со би­тки, вој­ни, вој­ско­вод­ци и со ос­ло­бо­ди­тел­ни про­це­си. Ки­се­ла Во­да ги пред­ла­га ими­ња­та на за­ги­на­ти­те бра­ни­те­ли од 2001, а Ча­ир пред­ла­га чле­но­ви на ОНА и на ОВК на ме­сто­то на бор­ци­те од НОБ.

Не­ма­ме ли не­што да си ка­же­ме за уба­ви­ни­те на жи­во­тот што го жи­ве­е­ме, па по нив да ги на­ре­че­ме и ули­ци­те, за пр­во­то што ќе го ви­ди­ме на­у­тро, да ни вбриз­га ве­дри­на во де­нот. Не ве­ру­вам де­ка де­ца­та што се ро­ди­ле де­нес ќе има­ат не­ка­кви чув­ства за на­ста­ни­те и за лич­но­сти­те што би­ле ло­кал­ни хе­рои пред сто­ти­на го­ди­ни. Не­ка не ме раз­бе­рат по­греш­но жи­ви­те хе­рои, без ог­лед за што во­ју­ва­ле, но пог­лед­не­те ја Зем­ја­та од са­те­лит­ска сним­ка и ка­же­те да­ли не сме заг­ла­ве­ни во „те­сен круг“, а по­им не­ма­ме за „тол­кав уни­вер­зум“.

Ко­га сме кај уни­вер­зу­мот, најм­но­гу ми се до­пад­на пред­ло­гот за но­во име на ули­ца­та Ва­сил Аџе­лар­ски, иа­ко не се сог­ла­су­вам ток­му скоп­ски­от вој­во­да од Илин­ден­ско­то во­ста­ние да оста­не без ули­ца. Но­ви­от пред­лог е Ви­ли­јам Гре­го­ри, за ко­го во образ­ло­же­ни­е­то пи­шу­ва „аме­ри­кан­ски астро­на­ут од ал­бан­ско по­тек­ло“.

Јас пред­ла­гам рас­крс­ни­ца­та на ули­ца Илин­ден­ска кај МЦМ да се на­ре­че пло­штад „Веч­но цр­ве­но“, за­што мо­же да ви по­ми­не жи­во­тот че­кај­ќи да се вклу­чи зе­ле­но за пе­ша­ци.

Се на­де­вам ќе ме под­др­жи­те.

Ке­шке да е та­ка!

http://www.spic.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=1&tabid=1&EditionID=207&ArticleID=9704

Sunday, February 18, 2007

Ста­ра фо­то­гра­фи­ја

Ќе мо­же ли де­нес не­кој да го фо­то­гра­фи­ра, на при­мер, Бит-па­зар со са­мо еден авто­мо­бил и ед­но ка­ми­он­че во ка­да­рот, без ре­ту­ши­ра­ње и без фо­то­шоп.

Ва­ско МАР­КОВ­СКИ

Раз­мис­лу­вам да рас­пи­шам кон­курс за на­град­на игра, но уште на по­че­то­кот да ви ка­жам да не оче­ку­ва­те не­ко­ја го­ле­ма на­гра­да. Ма­кси­мум што мо­жам да да­дам е до­ру­чек во не­ко­ја бу­рек­чил­ни­ца на Бит-па­зар или не­ка­ков сенд­вич, на при­мер, до­нер во Ста­ра чар­ши­ја.

Разг­ле­ду­вав ста­ри фо­то­гра­фии од Скоп­је и ви­дов фо­то­гра­фи­ја што ме оста­ви ста­пи­сан. Не­кој ус­пе­ал да го уло­ви Бит-па­зар, спо­ред сен­ки­те око­лу 9 ча­сот на­у­тро, и во ка­да­рот има не­кол­ку тез­ги­ња, не­кол­ку лу­ѓе и се’ на се’ еден авто­мо­бил и ед­но ка­ми­он­че „ТАМ“ на глав­на­та ули­ца. Ни­што по­ве­ќе. Мо­жам да си за­мис­лам де­ка во мо­мен­тот на фо­то­гра­фи­ра­ње­то мо­же­ле да се слуш­нат пр­ви­те уда­ри на че­кан­чи­ња­та на за­на­ет­чи­и­те во чар­ши­ја­та, след­ни­те во­зи­ла што ќе дој­дат од кај Ја­ја-па­ша или од кај Суд­ска па­ла­та и гра­ка­ње­то на не­ко­ја пти­ца, ко­ја тек-тук ќе пре­ле­та.

На ум ми пад­на еден текст што го про­чи­тав де­но­ви­ве, во кој де­мо­гра­фи­те пред­ви­ду­ва­ат де­ка до 2020 го­ди­на вкуп­ни­от број жи­те­ли во Ма­ке­до­ни­ја ќе се на­ма­ли за око­лу 300.000, кол­ку ед­на по­ло­ви­на од вкуп­но­то на­се­ле­ние на Скоп­је де­нес, а исто­вре­ме­но, во друг текст, про­чи­тав де­ка во не­кол­ку оп­шти­ни во Скоп­је ќе се гра­дат но­ви на­сел­би, на ме­ста за кои ни­ко­гаш не сме по­мис­лу­ва­ле де­ка не­ко­гаш ќе би­дат на­се­ле­ни. Зај­чев рид, „зад­ни­те“ па­ди­ни на Вод­но...

Не­ка­ко не мо­жам да за­мис­лам по кои ули­ци ќе одат на ра­бо­та си­те тие „но­ви“ лу­ѓе, гле­дај­ќи де­нес кол­ку ни се пре­на­тру­па­ни ули­ци­те и тро­то­а­ри­те со во­зи­ла. Би мо­же­ле ли да за­мис­ли­те ка­ко ќе изг­ле­да по 13 го­ди­ни рас­крс­ни­ца­та кај Бит-па­зар и кол­ку во­зи­ла ќе има та­му во 9 ча­сот на­у­тро.

Му фр­лам ра­ка­ви­ца на ју­на­кот што ќе ус­пее да ја фо­то­гра­фи­ра, а во ка­да­рот да „уло­ви“ са­мо еден авто­мо­бил и ед­но ка­ми­он­че на ко­ло­во­зот. Ми ли­чи не­воз­мож­но, ка­ко да ба­рам не­кој да ми до­не­се фо­то­гра­фи­ја сни­ме­на во Њу­јорк вче­ра со ку­ли­те-близ­нач­ки здра­ви и пра­ви, без ре­ту­ши­ра­ње и без обра­бо­тка на фо­то­шоп.

Не ве­ру­вам де­ка тоа ќе мо­же да го на­пра­ви ни­ту еден фо­то­ре­пор­тер, око­лу ко­го се пле­тат ми­то­ви де­ка ус­пе­ал да го уло­ви пло­шта­дот Ма­ке­до­ни­ја точ­но на плад­не, без ни­ту еден чо­век во ка­да­рот. По­ну­да­та ва­жи и за не­го, ако тре­ба за та­ков мај­стор и ќе го по­до­бри­ме на­град­но­то ме­ни.

Не знам, но се’ ми се чи­ни де­ка ни­ко­гаш по­ве­ќе не­ма да ја ви­ди­ме таа сли­ка што ја ове­ко­ве­чил нез­нај­ни­от фо­то­граф. Не ве­ру­вам де­ка не­ко­гаш по­втор­но ќе мо­же­ме да ги чу­е­ме че­кан­чи­ња­та на за­на­ет­чи­и­те или пти­ци­те, кои тек-тук пре­ле­ту­ва­ат над ули­ца­та.

Ке­шке да не е та­ка!

Friday, February 09, 2007

Семафорот во Маџир Маало

Верувам дека не сум единствениот возач кому нервите му попуштаат додека вози по скопските улици и кој секојдневно бидува изненаден од напливот на возачка некултура, кој е толку силен, што секојдневно сме изненадени колку се прифаќаме од дозата сообраќајно насилство која секојдневно ни се сервира.

Сте поминале ли некогаш кај „новиот семафор“, во Маџир Маало, што го поставија кога го пуштија „новиот мост“ кој води од Маџир Маало кон Скопското сајмиште. Секојдневно минувам оттаму уште откако го пуштија и навистина бев изненаден од сообраќајното решение, што било избрано против „возачката логика“ на луѓето што патот ги води од улица Владимир Комаров во Острово кон новиот мост и Скопското сајмиште. И, оттогаш наваму, секојдневно има што да се види. Делот од улицата под колосеците на Железничката станица е организиран во две ленти од кои едната е за скршнување кон лево, а во другата ви е дозволено да одите само кон Маџир Маало, иако веднаш десно е мостот. Но, уште од првиот ден реткост, како рак во Вардар, е да најдете некој што не скршнува десно иако е забрането.

Секојдневно, уште додека сте дома и се подготвувате за на работа, а потпетиците на некоја сосетка веќе одѕвонуваат по скалилата во 7 часот, таму веќе се наредила колона од возила што наумиле да прават прекршок. Но, тоа е веќе нивни избор и на вас останува дали ќе се придружите или ќе ја одберете „легалната алтернатива“, да скршнете по подолгиот пат.

Но, кој да ве заштити од насилството што секојдневно ви се приредува ако сте одбрале оттаму да тргнете кон „легалните“ насоки. Обидете се да застанете во лентата за право, а да не сте наумиле да правите прекршок и да одите десно.

Лично ќе можете да почувствувате што е сообраќајната агресивност. Нема полесно да поминете и во лентата за лево, затоа што таму ќе ве нападнат свирките на возачите што планирале да одат право, но сакајќи да ја избегнат агресијата, веќе по правило се престројуваат лево.

Донекаде во сево ова ве охрабруваат и плакатите што ве пречекуваат на деветте столбови од десно, кои ви велат: „Верувај во себе - имаш алтернатива“, „Да се остане човек“ или „Иднина наместо судбина“.

За да не помислите дека со колумнава сум станал кодош - се пријавувам да бидам првиот што ќе биде казнет. Прекршок правам секој работен ден, меѓу 7 и 9 наутро.

Да се надеваме дека еден ден сообраќајците ќе испратат „терминатор“ кој ќе извика: „Јас сум вашиот најголем кошмар“ и „I'll be back“.

Кешке да е така!

Аквадуктот

Никогаш не сум го видел скопскиот аквадукт, за кого толку сме слушале, почнувајќи од часовите по историја во основно училиште, до неколкуте стотини радио или ТВ-прилози на таа тема што сме ги слушнале или гледале, но подолго време ми тлее некоја возбуда, откако чув дека општина Бутел наумила од него да направи атрактивна туристичка дестинација.

Веднаш на ум ми падна дека не е така далеку ни 2008 година, кога, според многуте најави, треба да биде изграден и заобиколниот пат околу Скопје, не случајно, затоа што делницата што ќе ги поврзе Бутел и Топанско Поле со Ѓорче Петров, ако добро сум разбрал, ќе минува во близина на аквадуктот.

Ме возбуди тоа што, како што тргнале работите, се поблиску му приоѓаме на објектот, затоа што е докажано дека кај што има пат, таму има и луѓе и развој.

Мостот е долг 400 метри, а од некогашните 200 сводови денес се останати 55. Бил изграден за да го снабдува некогашно Скупи со вода за пиење од изворите на Скопска Црна Гора. Изѕидан е до камен и од тули, потпрени врз масивни столбови во форма на коцка. Некои велат дека бил изграден во 6 век, некои полемизираат дека е римска, рановизантиска и византиска градба, а единственото што е извесно е дека кон крајот на 15 век, војсководецот Мустафа-паша извршил реконструкција, за да може преку него да спроведе вода до Мустафапашината џамија.

Еден од моите професори во средно градежно училиште, колку што паметам, на некој час рече дека аквадуктот е последица на непознавање на физиката. Претпоставката му беше дека градителите на аквадуктот не знаеле за законитоста на „споените садови“, штом решиле наместо подземни цевководи да подигнат мост во долот меѓу две брда. Можеби претпоставката му е на место, но, сепак, ме држи скепса дека некој сепак сакал да ја почувствува славата на градителите, зашто кој може да го види тоа што е градено под земја?

Но, тоа нема да ми ја намали радоста и желбата еден ден и ние да имаме маало покрај аквадуктот, како истанбулското маало Фатих, во кое сонцето доаѓа во собите минувајќи низ сводовите на двокатниот аквадукт, кој го изградиле римјаните во 375 година. Или да стане наше секојдневие, макар и за да го опцуеме што токму покрај него ни се расипала колата. А и добра е идејата на општина Бутел, освен атракција за туристи, местото да го претвори во ново шеталиште за бутелчани.

Кешке да е така!

Кинескиот ѕид од Бит-пазар

Бидејќи станало многу модерно да се предлага нешто некаде да се урива, решив еден предлог дададам и јас. Можеби ќе речете како може да биде благородно нешто да се урива, но, верувајте, ова е повеќе нешто како симнување тетоважа, направена во лудоста на младите години.

Неколку години не бев отишол пеш на Бит-пазар, а кога сум минувал оттаму обично сум бил зад воланот, сконцентриран да не ми излета човек пред автомобилот, та затоа не сум можел да погледнам лево-десно.

Неодамна отидов, чекајќи еден пријател да заврши работа во банка и останав стаписан кога подзастанав пред некогашен „Нов дом“ со погледот кон Султанмуратовата џамија. Не можев да поверувам дека во меѓувреме пред џамијата никнала „зградурина“.

Не верувам дека има некој што не ја знае грандиозната џамија до Саат-кулата, која ја изградил султанот Мурат Втори, дваесетина години по катастрофалниот земјотрес што го срамнил Скопје во 1555 година. Не можев да поверувам дека некој се дрзнал да изгради толкав „ѕвер“ и да го скрие хоризонтот кој влегол и во холандската гравура што денеска секојдневно ја гледаме низ прозорецот на стоденарката. Како можел некој да ни стави црн превез пред погледот кон Саат-кулата, што исто така ја изградил Мурат Втори, како прва Саат-кула на Османлиската држава, за која механизмот го порачале од Унгарија, заедно со мајстор што ќе живее во Скопје да се грижи за него.

Којзнае, можеби и тој што го изградил „ѕидот“ паднал во искушението низ кое минуваа младите „војничиња“ на ЈНА, кои ги тетовираа имињата на минливите љубови, заслепени од љубовта и немајќи што попаметно да направат со парите што им ги испраќале родителите. Знае ли тој за честа што ја имало Скопје да добие џамија од Мурат Втори, какви што добиле во истата деценија Едрене и Бурса, престолнините на Османлиската империја пред неговиот син султан Мехмет Освојувачот да го освои Истанбул?

Но, некој ја направил бељата, дали тој што го направил тоа или тој што му дозволил да изгради Кинески ѕид на Бит-пазар. Останува да не тешат стиховите на поетот Орхан Вели во неговите „Песни на асфалтот“, кој ја опеал радоста на шетањето на Истанбул, онаква каква што ја гледале обичните луѓе: „Колку е убав хоризонтот / што ќе го видиш / кога ќе ја урнат зградата над патот“.

Можеби повторно некој ќе рече дека е среќа што е весникот бесплатен, па не мора да плаќа за оваа колумна. Но, да се сетиме на Џон Ленон и да потсетиме на неговите зборови: „Можеби ќе речеш дека сум сонувач, но не сум единствениот. Се надевам дека еден ќе ни се придружиш и светот ќе се сплоти во едно“.

Кешке да е така! И кешке некој да се сети да ја вброи и таа зграда во списокот за уривање.

Куќен совет

За што да ви пишувам денеска? Верувајте дека ова прашање ми создаде големи маки, ми го протресе умот и буден и на сон, пред се зашто предизвикот ми дојде одеднаш, дури и ненадејно. Требаше во 24 часа да решам дали ќе пишувам, да одговорам дека прифаќам и навреме да ја напишам првата колумна за да се отпечати во весников што ви е в раце.
Нема да ви раскажувам за породилните маки што ги имав со неа, затоа што веќе пред очи ми е жена ми, со весникот в раце, подготвена да каже, „Туф, туф, и ти си знаел што се породилни маки?“. Капитулирам.

Сепак, морам да ви признам дека задачата ми ги одзеде мирот и сонот и буден и додека површно спиев. Ме прошета низ полиците со книги, низ рафтовите со дискови, низ маалските улички и патеки и низ подрумот на мојата зграда, се некаде тргнат да најдам тема за денешната колумна. Таму некаде и ја најдов.


Пред месец, месец и половина еден сосед ми тутна в раце ќеса со зелена тетратка, коверт со некакви хартии, ташниче со печат, купче пари и две блокчиња хартија.

Сфатив зошто доаѓа, зашто не така одамна ми најави дека мене ми идел редот да бидам благајник на куќниот совет, тешејќи ме дека тоа и не е така тешка обврска, лесно ќе влезам во штос, луѓето веќе почнале поредовно да си ги намируваат обврските. Сакал-не сакал, го земав ќесето, се напивме кафе, ги преброивме парите, ги чув првите совети и разменивме неколку идеи што да се прави со зградата.

Што сум прифатил почнав да станувам свесен кога ги видов двата листа соопштение на влезната врата во зградата, со кои станарите се известуваат дека било направено примопредавање на обврските, нов благајник е тој и тој, а за идеите што ги разменивме со комшијата додека пиевме кафе веќе беа закажани термини за реализација.

Оттогаш загубив дел од мирот. Ја презедов обврската, но никако не можам да најдам мотивација да почнам да го извршувам тоа што се очекува од мене. Едноставно не сум скроен за тоа. Не сум јас за „каса-прими“ и „каса-исплати“. Никогаш не сум сакал да се занимавам со пари, да прифатам благајнички обврски, да учам сметководствено-банкарски процедури и воопшто, да имам одговорност кон туѓи пари. Се обидов тоа да му го укажам на комшијата првиот пат кога предложи да ги преземам обврските - но, веројатно тој беше помотивиран да се ослободи од обврската отколку што јас бев енергичен да одбијам да ја прифатам.

Едноставно, не можам да најдам сила во себе, да одам од врата на врата со реченицата „Добро вечер, комшија.. пари за куќен совет...“, со блокчето „каса-прими“, да ги решавам проблемите на зградата. „Едноставно, нели“, немам сила да водам уште едно домаќинство, волонтерски.

Во зградата сум три и пол години. Оттогаш се променија четири-пет благајници, но најспособен се покажа мојот претходник. Но, со ова не барам разбирање за мојот неуспех туку сакам да му оддадам почит за неговиот успех. Бидејќи уште непочнат станав свесен за тежината на обврските што ги извршувал, ќе предложам благајник повторно да е тој, а трудот да му го хонорираме, макар само јас и жена ми, унилатерално. За да не помислите дека сум дембелија или опструктор, планот ми е истовремено да предложам волонтерски да помагам во разубавување и на заедничкиот простор во зградата, и во иднина, како и досега, да се грижам за хигиената во влезот, за ненарушување на мирот на моите соседи и под итно да ги фрлам гајбите со стаклени садови што пред месец-два ги изнесов пред мојот подрум.

И јас би сакал влез што се заклучува, во кој се влегува само откако ќе се најавите кај домаќините, во кој нема да ми го украдат велосипедот, во кој децата на соседите нема да ми ги вадат пратките и флаерите од поштенското сандаче, во кој нема да ставам слушалки со гласна музика за да можам на раат да читам пред да заспијам, а вниманието да не ми го одземаат „Пинк“ и „БК“ од комшискиот телевизор. Мојот придонес ќе го дадам со тоа што ќе го воспитам моето дете да не им го прави тоа на соседите.

Се надевам дека предлогот е коректен.

Кешке да е така!

Friday, January 12, 2007

Кичево во тага

Фотографии: Киро Попов
Молк, тага и горчина се спуштија вчера над улиците на Кичево. Општината прогласи ден на жалост, кафулињата ја исклучија музиката, а кичевци ги оставија обврските и отидоа пред црквата Свети Петар и Павле да им оддадат почит на Богдан Запотовски, Јово Лазевски, Југослав Полески и Дејан Наумовски, работници во „Тајмиште“, кои загинаа завчера кај месноста Славеј, на автопатот Охрид-Кичево.

Улиците во центарот на градот беа претесни за да може да помине поворката од автомобили и автобуси, а јавното комунално претпријатие мораше да позајми погребни возила од Македонски Брод, Прилеп и од Охрид.

Додека најблиските го слушаа опелото за нивните сопрузи, татковци и роднини, кичевци пред храмот се присетуваа на Богдана, Југета и на Дејанa, одвреме-навреме погледнувајќи кон трите крста потпрени на ѕидот на црквата. Повозрасните се присетија и на тешката сообраќајна несреќа од 1973 година, кога, на речиси истото место, враќајќи се од работа, загинале две момчиња и две моми од Кичево.

Во истиот момент најблиските се простуваа и од Јово, кој беше погребен на гробиштата во блиското село Раштани, каде што биле погребени неговите родители и братот, кој пред некоја година загинал на работното место.

Несреќата се случи завчера доцна попладне, во непосредна близина на мотелот „Починка“, а, според првичните сознанија на полицијата, причина била пречекорената брзина на двете возила - „ладата“ во која биле работниците на „Тајмиште“ и црната „ланча“ со тирански таблички, во која биле загинатите Г’зим Шехи и Аљбан Бебља, државјани на Албанија.


За живот уште се бори кичевецот Драге Стојковски, кој вчера ургентно беше пренесен во Клиничкиот центар во Скопје, од болницата „Свети Еразмо“ во Охрид. Според нашите сознанија, Стојковски е во критична состојба, со внатрешно крвавење и тешки повреди на ‘рбетниот столб.


Загинатите кичевци зад себе оставија малолетни деца, а по најстариот од нив, Богдан Запотовски, ќе тагуваат и внучињата од неговите ќерки.


12 јануари 2007


http://www.spic.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=5&tabid=1&EditionID=172&ArticleID=7405

Wednesday, November 08, 2006

Почитувани посетители. Ви го пренесувам текстот за турската култура во Македонија што го објави Светскиот сервис на Би-Би-Си, во кој, покрај другите соговорници, зборувам за моето искуство со турскиот јазик, традиција и култура.


8 ноември 2006

Турската култура присутна во Македонија

Денес во Македонија живеат околу 80 илјади Турци, но двата народа биле заедно доволно долго за да си пренесат едни на други дел од своето однесување и животните навики.

Па колку турската култура е се’ уште присутна во Македонија?

Последниот турски војник замина од Македонија пред 96 години, но овде денот се уште започнува со турско кафе.

Некои го нарекуваат македонско, но сите знаат дека вкусниот пијалок, кој потекнува од арапскиот свет, дошол на овие простори заедно со Османлиите за да остане тука со векови.

За разлика од модерните инстант-кафиња, турското е најпопуларно, и се’ уште не ја изгубило спецификата во начинот на приготвување.

Турско кафе

Но, пиењето турско е многу повеќе од обично пиење кафе, вели почесниот турски конзул во Македонија, Омер Сулејман:

„Кафето подразбира да имаш ѓезве, филџан, вода и локум, да имаш време да седнеш и да го споделиш со пријатели и секако, да уживаш во него".

Денес во Македонија живеат околу 80 илјади Турци, но двата народа биле заедно доволно долго за да си пренесат едни на други дел од своето однесување и животните навики.

Секој Божиќ се прави кадаиф, а на Бајрам се служи задолжителната баклава. И натаму се привлечни слаткарниците во кои се продава боза, а неодминливи се и кафеанчињата каде се јаде чкембе-чорба и турли-тава.

Македонците толку „сраснале" со турската кујна, но и со јазикот, така што не се ни свесни дека и некои, навидум, обични зборови имаат турско потекло.

Професор Људмил Спасов од Филолошкиот факултет вели дека турцизмите се нераскинлив дел од македонскиот јазик.

„Тие се дел од разговорниот јазик и му даваат посебна специфика: дојди на чашка муабет. Додека во литературниот јазик постојат турски зборови за кои не сме свесни, се употребуваат и како научни термини и нема потреба да се исфрлат. Тие се дел од активниот зборовен фонд на стандардниот јазик".

Турцизмите дел од јазикот

Во македонскиот јазик се избројани околу три илјади турцизми. Но, кога Васко Марковски се запишал на студии по турски, се изненадил дека го знае јазикот кој не му е мајчин.

„Кога дојдовме на првите часови на студии првото прашање од професорите беше: Знаете ли турски? Одговоривме дека не знаеме, а тие почнаа да не распрашуваат, што правите прво наутро, одговараме погледнувам низ „пенџер", правам кафе во „ѓезве", пијам од „филџан"...Употребивме три турски збора за една минута, а професорите ни рекоа зошто велите дека не знаете турски."

Раскажувајќи ја анегдотата од првиот академски час, Марковски кој е вљубеник во турската култура и традиција, приготвува чај за своите најблиски и тоа во посебни садови и токму по ориенатален рецепт.

Во моментите за уживање, како што вели, не ретко слуша и турска музика.

„Традиционален мелос“

А и песната, која е толку карактеристична за овој географски простор, не можела да остане недопрена од турско влијание, ако се знае за непосредниот контакт меѓу населението, објаснува професор Спасов:

„Факт е дека голем дел од она што го нарекуваме традиционален македонски мелос, а за кој во Грција, Албанија, Бугарија, Србија...ќе ви речат дека е нивна традиција, всушност е мелос кој е добиен како резултат на контактот со турскиот или ориенталниот мелос. А, постојат и староградски македонски песни каде дел од стиховите се на македонски, а дел на турски јазик бидејќи турскиот значел престиж".

Но, по падот на турската империја животот се менува, а со тоа, како што вели Спасов, голем број турцизми се заменуваат со зборови од словенско или англиско потекло.

Сепак, комуникацијата меѓу двата народа, со особено близок менталитет, продолжува и натаму.

Марковски сосема спонтано ја објасни животната филозофија на луѓето овде каде се преплетуваат животите и патиштата на исламот и христијанството:

„Неодамна читајќи книги на Орхан Памук забележав една реченица, мислам дека е на Ататурк а која стои запишана на влезот на касарните во Турција: „Среќен сум што сум Турчин". Ова го доживувам како дел од себе. Има во мојата душа доволно место да бидам и Турчин".

преземено од:

http://www.bbc.co.uk/macedonian/news/story/2006/11/061108_marija_turcija.shtml

Saturday, November 04, 2006

Кисела Вода против скапа обична


Советот на општина Кисела Вода е против барањето на скопскиот градоначалник Трифун Костовски за поскапување на водата за пиење за 91 отсто, јави МИА.


Советот на последната седница заклучи дека барањето е неоправдано и оцени дека е потребно да се направи анализа за работата на скопски „Водовод и канализација“, за да се утврдат причините за економската состојба во претпријатието. Заклучоците Советот ќе ги достави до Советот на градот Скопје, а преку градоначалникот Џорџе Арсов ќе го информира Координативното тело на градоначалниците на скопските општини.

http://www.spic.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=15&tabid=1&EditionID=115&ArticleID=4615