Tuesday, July 26, 2011

Дане Капевски


Неговиот бенд бил првиот хард рок и хеви метал состав во Македонија. Заминал за Германија, изградил кариера како уметник со исклучително ценет потпис, препознатлив по ОТО, гигантскиот маж од железо од отпад


Името на групата „Карамела“, ни беше позната по Митко Сокол Мустачки, кој имаше огромна збирка на музички видеа. Понекогаш ќе извадеше тезга на концертите во МКЦ - прилика да си купите видео од концерт на некоја група што ви била важна во животот - а, подоцна водеше емисија на телевизија, за „старите добри времиња“. Од музиката на „Карамела“ во сеќавањето останало само едно видео, снимено во холот на некој од факултетите на Бит-пазар, кое беше единственото нешто што ни создаваше некаква слика колку да знаеме за групата кога некој ќе ја спомнеше. Ја знаевме само како дамнешна хард енд хеви група, чија поента не успеа некако да допре до нас, генерациите кои го откривале рокенролот подоцна. Приликата да ги слушнеме повнимателно ја добивме во последниве година-две, кога од некаде се појави mp3 запис од една нивна песна, „Пријателке“. Дури тогаш можевме потемелно да ја насетиме нивната различност меѓу музиките на нивното време - доцните седумдесетти - раните осумдесетти - хард рок - хеви метал, со необични текстови кои речиси директно зборуваат за секс.


Патот, неодамна не' однесе во кафулето зад „Свети Димитрија“, некогашно „Виктор-Викторија“, местото каде што се собираат музичари и уметници од таа генерација, шеесеттите-седумдесеттите години од минатиот век. Таму го запознавме Дане.

Tuesday, July 12, 2011

Кљок

Фото: Андреј Гиновски
Неговата фризерница во скопски Мичурин, поставила нови стандарди: берберниците 'пред и по Кљок'. Помодерна од многу кафетерии во градот. Човек без кој, велат, не може да се состави листа на фаци-легенди. Лик од бекстејџ екипата на 'Леб и сол' и мајстор на усна хармоника

Многумина ни беа нафрлиле дека порано или подоцна ќе треба една епизода од серијалот да му посветиме на Кљок, човекот за чија фризерница во Мичурин многу сме слушале. Но, не го спомнуваа само по фризерницата. Многумина ќе ви кажат дека е неизбежен и како битна фаца од екипата на „Леб и сол“, како човек кој бил вештиот светло-мајстор на групата во тие „партизански“ времиња, кога немало професионална светло-опрема, па се снаоѓале со обоени светилки и неколку прекинувачи. Пријателите ќе ви го опишат како човек со специфичен хумор, уникатни досетки и необична дикција - „каква што му е дикцијата кога свири на усна армоника“, ќе ви речат некои од нив, откривајќи уште еден интересен детаљ за него.

Знаевме дека кога-тогаш ќе го побараме. Чекавме да созрее моментот.