Во нивните кафулиња ги откривавме тајните на животот. Ни беa како втор дом. Таму ги стекнувавме идните пријатели за век и веков; се формираа и се расформира бендови; ги запознававме идните сопруги или сопрузи. Миле и Драги, луѓето што ни ги дадоа "Пони" и "Браво"
Еден ден некој рече: „Си бил во 'Пони'? Го зеле некои дечки, пуштале добра музика, бајаги луѓе почнале да одат.. “. Имавме резерви спрема местото. Некогаш таму се пушташе мека музика, одеа дотерани дечки и девојки, па одевме само повремено, кога сакавме да бидеме поблиску до девојки од некои поугледни или поценети училишта. Но, гласот за новото 'Пони', се слушаше се' почесто. Решивме да појдеме и - откривме место што ќе го паметиме се' додека не' служи помнењето. На едно место: страстни фанови на 'Клеш', Боб Дилан, 'Металика', 'Џој Дивижн', 'Кјур', 'Пинк Флојд' или 'Напалм дет'. Откривме едно поинакво "Пони", кое многу повеќе ни фаќаше око, место што стана неизбежен дел од нашето секојдениве, место што ни ги промени траекториите низ градот, филм во кој се наоѓаа себеси стотици скопјани.
Така ги запознавме и 'дечките' што го направија, Миле и Драги, двајцата браќа од Тафталиџе, луѓе кои ни станаа пријатели за навек. Во нивните места - некогашно "Пони", епизодното "Моџо" и денешните мало и големо "Браво" - многумина ги откривале тајните на животот и законитостите на општеството; се формирале и се расформирале бендови, некој си нашол басист за во бендот; некој си го запознал идниот сопруг или сопруга; некој открил нова музика, нова книга; ги запознал идните блиски пријатели.
 |
| Миле - Големо Браво |
Миле ни беше од некаде познат. Набргу ни текна. Тој беше првиот пејач на 'Санаториум', дечкото што сме го гледале низ град со Ружниот, чудејќи се на нивната дружба - металец и панкер. Движејќи се низ просторот, горно и долно 'Пони', почнавме да го забележуваме Драги - ист како Миле, само со кратка коса. Немаше потреба некој да ни објаснува дека се браќа.
Просторот го нашол Драги. Миле бил во Англија. Му се јавил Драги и си направиле братски муабет: "Ќе почнеме ли? - Ќе почнеме".
"Решивме да го земеме и - таму останавме три и пол години. На почетокот горе бев јас, долу го работеше Драги. Местото за тоа време беше малку необично - горе една музика, долу друга; горе беше повеќе седачко, за на муабет, долу беше повеќе за журка, за гласна музика. Така работевме околу една година, подоцна се менувавме - јас доле, Драго горе и обратно. На тоа убаво се надоврза терасата, па имаше многу дружење и надвор - на тротоарот", се сеќава Миле.
 |
| Миле |
Излегувајќи таму, почнавме да стануваме свесни дека излегуваме во места (понекогаш Горното и Долното ги доживувавме како две различни места, но, сраснати, како сијамски близнаци!) што ги следат новите и музики, но истовремено и копаат по музичката историја и откриваат стари што не сме ги знаеле. Таму ги пречекавме "Нирвана", "Перл Џем", "Елис ин чејнс", но во "Пони" многумина ги открија и ги засакаа музиките по кои некогаш се палеле нивните родители.
Разговарајќи за историјата на 'Пони' со насмевка се сеќаваме на 'рабушот', на тефтерот со 'рабуш'. Речиси немаше човек што излегува 'Пони' кој немал своја страница во тефтерот. 'Пони' беше место во кое знаевме дека не' чекаат домаќини кои те знаат, ти веруваат и знаат да ти излезат во пресрет кога ќе затреба.
"Е, така беше! Човечки е да им излезеш во пресрет на луѓето на кои им веруваш. Ќе дојде период кога ќе имаат, ќе ти вратат. Ќе поминат недела-две, ќе помине еден месец - ќе ти вратат. Некој ќе каже за две недели, ќе му излезе нешто - ќе ти врати за еден месец, но, на крај секогаш излегувало во ред. Некогаш останувало и по нешто неплатено, но, има луѓе што ќе се сетат на тоа што и после неколку години, па ќе платат кога случајно ќе дојдат во 'Браво'", ни рече Миле, честејќи не' со драгата препознатлива насмевка!
 |
Борче Грозданов - Пандур
(Фото: приватна архива на Б.Г.) |
Обидувајќи се да се сетиме на луѓето што ги оставиле коските во 'Пони', еден од првите што ни идат пред очи е Борче Грозданов - Пандур, новинар, поет и театарски критичар - човек што го бие глас дека во 'Пони' завршил факултет, учејќи на масите со пијалаци. Пријателство со Миле и Драги и убавиот дух што провејува во нивните кафулињата се овековечени во неговите збирки поезија.
"Ако бараме потврда дека кафаната е институција, тогаш, бездруго, ќе ја најдеме во некогашно 'Пони' или во денешно 'Браво'. А зад секоја институција, нормално, стојат цврсти луѓе – столбови. Тоа, во случајов, се Драго и Миле Бурсаќ. Тие се некрунисани доктори по рокенрол, блуз, хеви метал и другите нус-појави што ги носи пред се' звукот на гитарата. За амбиентот и душата на тие места сведочиме ние (не сме мал број), кои сме неодминлив дел од инвентарот на нивните кафулиња, за нас: 'центар на светот'. Речиси нема човек од рок сцената кој барем еднаш не заседнал таму до рано натуро (па и на пладне!). Тоа се места во кои случувале роденденски журки, веридби, крштевки, куќни слави, па и свадби, што направи од сите нас една голема, срекна фамилија", се сеќава Борче.
 |
Еди - Андреј Анастасов
(Фото: Васко Марковски) |
Еден од редовните гости на 'Пони', и чест гостин во 'Браво' е и Андреј Анастасов - Еди, конзерватор-реставратор на икони, 'бубњар' на ТБ Трачери, Мугер Фугер и на уште дваесетина македонски бендови.
"Едно време 'Пони' ми беше како дома. Таму останував и по неколку дена. Одев дома само колку да се исперам. Кога ќе си отидеа сите муштерии, Миле или Драги ја заклучуваа вратата и пиевме до касно. Миле пушташе музика, а ние, гостите, млатевме празна слама. Кога ќе не' кутнеше уморот, знаевме да споиме по неколку столици и да си заспиеме на нив. Немаше дневна светлина и не знаевме колку е саат. Сабајлето пиевме кафе и продолжувавме со дружбата. Доаѓаа секакви фаци. Имаше и некои на кои им беше страв да влезат, па седеа од карши на ѕидче и опсервираа. А немаше никаква основа за страв. Попитомо место и газди и гости немаше на планетава. И ден-денес нема. Често одам и во 'Браво', но подрумчето во 'Пони' имаше некоја магија", се сеќава Еди.
Приказната на 'Пони' траеше три и пол години, од октомври 1992 до јануари 1996. Луѓето од 'Пони' набргу си го најдоа новиот дом, "Моџо", следното кафуле на Миле и Драги, во маалото кое можеби никој не го знае со официјалното име: "кај Млечен ресторан". Толку кратко траешее, што речиси го бевме заборавиле. Неколку месеци подоцна, браќата Бурсаќ го откриле просторот во кој ќе се закотват - денешно "Мало Браво", втори кат, ТЦ Буњаковец. Малку подоцна, ќе дојде и Големото, на дваесетина метри од помалото.
 |
| Иво Блузмен Николовски |
Крајот му го препуштаме на легендарниот Иво Блузмен, човекот што редовно бил присутен во сите кафулиња на Миле и Драги. Денес си нашол прибежиште во малото 'Браво', каде што пушта блуз, секоја среда.
„Животот е крстопат. Миле и Драги направија младите во Скопје да имаат и друг избор, да не забегаат по патот на кичот и грдата музика што се обидува да завладее. Скопје треба да им биде благодарно“, резимира Иво.
Штета. Немавме прилика да си помуабетиме со Драги. Фамилијарен човек.. деца креваат температура.. не се стигнува секаде како што ќе испланираш.
 |
| Успомен од „Мало Браво“, ;-) |
Текст: Васко Марковски
Фотографии: Андон Давчев, Васко Марковски