Showing posts with label Атина. Show all posts
Showing posts with label Атина. Show all posts

Friday, August 17, 2007

Крушево - Ранковце... - Пекинг

Прилепчанецот Миле Стојкоски, кој во 2002 г. изоде 704 км во инвалидска количка за да стигне на отворањето на Олимписките игри во Атина, пред петнаесетина дена, на Илинден, тргна на пат кон Пекинг. На патувањето долго 17.000 км ќе помине низ 31 земја, низ кризни жаришта и екстремно различни климатски услови, со порака за мир и за солидарност на луѓето од светот кон луѓето со хендикеп

Пишува: Васко МАРКОВСКИ
Фотографија: Милан СТРЕЗОВСКИ


“Ништо не е недостижно, ако имаш цврста волја. Се’ е во мислата. Ако решиш да издржиш, ќе издржиш. Решен сум да стигнам на Олимпијадата, ја имам поддршката од семејството и од пријателите и сигурен сум дека ќе го исполнам мојот сон”.

Со ваква верба прилепчанецот Миле Стојкоски во 2002 г. тргна на пат долг 704 км во инвалидска количка од Прилеп до Атина, сакајќи на тој начин да испрати порака за мир и за солидарност на луѓето од светот кон луѓето со хендикеп. Тогаш неговиот сон се оствари, стигна пред вратите на олимпискиот стадион за време на отворањето на Летните олимписки игри, но неговата порака остана неизречена за луѓето на трибините и за неколкуте милијарди телевизиските гледачи низ светот. Но, како што ни раскажа во една неодамнешна средба, наместо да го обесхрабри, искуството од патувањето во Атина за него било уште поголем поттик и отворило нови идеи. Пред петнаесетина дена, на Илинден, тргна на ново патување, од Крушево кон Пекинг, сакајќи повторно да ја испрати истата порака, патувајќи 17.000 км, низ 31 земја, низ кризни жаришта и екстремно различни климатски и теренски услови.

СЛОЖЕН ЗАФАТ Подготовките за патувањето почнале пред две години, кога почнале и кондициските подготовки на Стојкоски.

“Се подготвував речиси две години на различни локации низ Македонија. Во Негорски Бањи и во Струга се подготвував за пустинските температури, каде што вежбав на температури над 35 Целзиусови степени на жежок асфалт и тренирав возење количка по песок. Во кајакарскиот клуб од Струга тренирав веслање кајак, со што активирав посебни мускулни групи на рацете и на горниот дел од телото. На планинските терени се подготвував за ниските температури и угорниците на планинските масиви низ кои ќе поминам, а кондициските тренинзи ги правев на Плетвар. Целиот пат ќе го изодам во количката, на разни теренски услови, поради што носам неколку видови колички кои ќе ми помогнат лесно да се движам по пат, низ планини, низ пустини и по терен каде што нема пат. Ќе поминеме низ Блискиот Исток и Арапскиот Полуостров, Иран, Авганистан, Индија, Сингапур, Малезија, Брунеи, Хонг Конг, Тајван, Јапонија и Јужна Кореја, а планот ми е да пристигнам на олимпискиот стадион во Пекинг во моментот на отворањето на Летните олимписки игри во 2008 г.”, ни раскажа Стојкоски во еден неодамнешен разговор.

Организатор на логистиката за патувањето е хуманитарното здружение Венера од Прилеп, кое е задолжено да го координира тимот и да ги менаџира активностите и ресурсите. Со Стојкоски ќе патува тим од петнаесетина луѓе - лекар, тренер, физиотерапевт, готвач, возачи, снимател.. - кои ќе го следат со неколку возила. Дел од нив, предводени од сликарот Живко Поповски, ќе имаат улога на претходница, која неколку дена однапред ќе го подготвува теренот секаде каде што ќе помине Стојкоски. Претходницата ќе има директна комуникација со Министерството за надворешни работи кое треба да помогне во организацијата околу конзуларните процедури, а поддршка ќе има и од Адвокатската комора на Македонија која ќе обезбеди правна помош преку адвокатските организации секогаш кога тоа ќе биде потребно. Најголема поддршка тимот очекува од Владата на Македонија, од каде што им ветиле финансии, опрема и промотивен материјал за патувањето.

“Навистина станува збор за огромен проект и многу очекувам од ветувањата на Владата, која ја сфати големината на настанот и најави дека ќе ни помогне за патните трошоци”, вели Стојкоски.

Идејата за едно вакво патување, како што вели, се родила во времето додека се закрепнувал од повредите од сообраќајната несреќа што го врзала за инвалидска количка.

“За мене тоа беше пресвртна точка во животот. Тоа е момент кога е лесно да се падне во очај и да се кренат рацете пред судбината, но успеав да се издигнам над тоа, а тоа да го прифатам како нова точка од која продолжува животот, но со едно поинакво секојдневие. Во тие моменти имав повеќе време да размислувам како да продолжам и тогаш во мене се роди мислата времето што го имам на располагање да го користам за подобрување на условите за живот на луѓето со инвалидност и да работам на решавање на нивните потреби. Дружејќи се со нив, во мене се роди и идејата да тргнам на пат кон Атина, за да испратам порака дека животот не завршува со физичката промена. Искуството од Атина за мене беше голема поука и ми даде поттик и идеја за новото патување”, ни раскажа Миле.

МИРОВНА МИСИЈА Патувањето до Пекинг, како што вели Стојкоски, ќе биде добра можност за промовирање на Македонија, за афирмирање на правата на луѓето со хендикеп и за да испрати порака за мир во светот. За време на патувањето планира да се сретне со финансиски моќници и со државни функционери од земјите што ќе ги посети, од кои се надева дека ќе добие поддршка за формирање фонд за помош на луѓето со посебни потреби со кој ќе се финансира изградба на центри за рехабилитација, болници и населби за луѓето со инвалидност.

“Нивната изградба е главниот мотив што ми дава сила и верба дека ќе издржам. Тие објекти треба да послужат за нивна ресоцијализација, за да можат да се најдат во општеството, да го дадат својот придонес и да можат да дејствуваат како сите други. Очекувам патувањето до Пекинг да ни овозможи максимална светска популарност што ќе ја ставиме во служба на каузата на инвалидизираните лица и да поттикнеме изградба на тие капитални објекти. Се надеваме дека по Пекинг полесно ќе можеме да ги отвориме вратите на светските фондации”, ни раскажа Миле.

НЕПОПРАВЛИВ ОПТИМИСТ Неговата решеност и оптимизмот дека ќе истрае ќе ги забележите уште во првите неколку реченици од разговорот со него, по ентузијазмот, ведрината и оптимизмот додека ви ги објаснува неговите замисли и во кратките срдечни средби со многуте познаници и со случајните минувачи што го препознаваат.

Со истиот оптимизам не’ пресретна и пред коперацијата во кривопаланечкото село Мождивњак, каде што не’ пречека на осмиот ден од неговото патување, во кусата пауза на делницата од Ранковце до Крива Паланка.

“Веќе немам душа. Има многу угорници. За среќа, денеска имам покус пат за одење, околу 23 км, но оттука патот е рамен. А и да не е, јас сум непоправлив оптимист, а најголема сила ми дава поддршката од луѓето што ме поздравуваат по патиштата”, накусо ни рече додека се разладуваше со студен сок под стреата на селската продавница, опкружен со мештаните, дојдени да го поздрават или да се фотографираат со него. Тука беше и 12-годишната Елена Давитковска од Кратово, која го придружуваше со инвалидска количка на делницата од Ранковце до Крива Паланка.

За време на неколкуте фото-паузи додека се приближувавме од Скопје кон Мождивњак и самите можевме да видиме дека секаде каде што ќе помине Миле е пречекуван со поздрави и со желби за добар пат. Автомобилите поздравно свиреа, луѓето од автобусите мавтаа, а некои бараа згодно место да застанат, за да можат да се ракуваат и да му подадат некоја дребулија за среќен пат.

Меѓу автомобилите што застанаа, беше и автомобилот на двајца скопјани, кои одвоија минута-две да го поздрават со добар збор и со неколку банкноти за да му се најдат за по пат.

ПЕСНАТА НЕКА СТИГНЕ ВО ПЕКИНГ Ново изненадување беше средбата со просветните советници Венцислав Поповски и Горица Поповска од Бирото за развој на образованието од Штип, кои го здогледале Миле враќајќи се дома од службен пат во Паланка.

“Да ви кажам, се наежив кога ве видов по пат. Ова е за секоја почит. Ве видов и го замолив колегата да се вратиме и да ви подари две книги со песни”, рече Горица Поповска, не можејќи да ја сокрие возбудата во разговорот со Стојкоски додека нејзиниот колега ја пишуваше посветата.

“Во книгите имате по 100 македонски народни песни - да имате да пеете по пат. Македонската песна нека стигне до Пекинг”, му порача авторот пред да се разделат.

НЕИЗВЕСНОСТ И ВОЗБУДА Најтешкиот дел од делницата претстоеше на самиот влез на Крива Паланка. Свесни дека освојувањето на патот дотаму ќе потрае, решивме да појдеме до градот и таму да поразговараме со Ванчо Арсов, кочанчанец кој живее во Скопје, еден од петнаесетината луѓе што ќе го придружуваат Миле до Пекинг. Ни раскажа за неговата одлука да тргне на пат полн со неизвесности и ризици.

“Со години работев во ЕСМ, но решив да заминам зашто не можев да го правам тоа што се бараше од мене, да одам да им ја исклучувам струјата на луѓе што живеат од социјална помош. Со Миле се познаваме неколку месеци и решив да му се придружам веднаш штом ми ја раскажа идејата. Имам и личен мотив да го правам тоа, затоа што и јас сум дете на човек што живеел во инвалидска количка. Ако не успеав нешто да направам за мојот покоен татко, барем да направам нешто за човек што ја има истата судбина. Патувањето нема да биде лесно, зашто ги оставам сами дома сопругата и двата сина, но многу ми значи тоа што ја имам нивната поддршка”, ни ја раскажа неговата приказна, додека зборувавме за патот што им претстои.

Ванчо ни раскажа и за маршрутата по која ќе патуваат.

“Маршрутата не е случајно одбрана. Опфаќа повеќе кризни региони зашто сакаме токму од тие места да апелираме за мир во светот. Предвидено е на секои сто километри Миле да засадува по едно дрво на мирот. На средбите со претставниците на локалните власти ќе побараме поддршка тие места во иднина да бидат заградени како мини-паркови на мирот, со клупа за одмор и спомен-плоча на која ќе биде испишано дека дрвото го засадил Миле Стојкоски од Македонија, за мир во светот и за почитување на правата на луѓето со хендикеп”, ни раскажа Ванчо.

Додека разговаравме, ни довери и една желба што ретко кому ја открил.

“Уште кога чув дека ќе одиме низ Ирак, ми дојде мислата да се обидам да разберам нешто за тројцата кумановци што беа обезглавени од екстремисти пред телевизиски камери. До денес никој не разбра ништо за нив, каде се погребани... Желба ми е, зашто одиме со мировна порака, да го искористам престојот во Ирак, ако можам, да разберам нешто за нив од обичните луѓе што ќе ги среќавам”, ни откри Ванчо.

ШАМПАЊСКО ЗА ДОБАР ПАТ Додека разговаравме во кафеаната Веки, луѓето од тимот ни јавија дека не’ очекуваат да појдеме во фирмата МиА Груп која подготвила пречек за Миле и неговата придружба. Појдовме и се напивме од италијанското шампањско со кое не’ почести паланчанецот Ивица Младенов, директор на фирмата и стар пријател на Миле.

“Нека ти е голема среќата, колку што ти е големо срцето. Добри вести да слушаме”, му порача домаќинот во кусата здравица за добар пат.

Највозбуден меѓу луѓето од тимот беше Цане Ѓорѓиевски, економист од Крива Паланка, кој останал без работа откако фирмата во која работел отишла во стечај. Наместо да седи дома без работа, решил да му се придружи на тимот.

“Јас ќе бидам возач на еден од трите автомобили, ќе се грижам за домаќинлакот и ќе бидам хаусмајстор на патувачкиот дом од автомобили и приколки”, ни рече.

Во мислите ќе му бидат сопругата, која ќе остане во Крива Паланка, и двете ќерки кои живеат во Америка.

“Помалата, откога слушна за идејата, посака таа да оди наместо мене”, ни се довери.

Најмалку расположен за разговор беше Бугаринот Џоро, кој решил да му се придружи на тимот на Миле заедно со неговиот другар од студиите на Американскиот колеџ во Варна, режисерот Златко Костадинов од Скопје, со кого за време на патувањето ќе снимаат документарен филм за патувањето од Крушево до Пекинг.

Се поздравивме, посакавме среќен пат и тргнавме назад кон Скопје. Според планот за патувањето, додека другите членови на тимот ги завршат последните подготовки, а претходницата да го подготви патот низ Бугарија, Миле и другите требаше да останат во Паланка. Границата требаше да ја поминат во неделата напладне. За истиот ден беа планирани утринска молитва во манастирот Св. Јоаким Осоговски, прес-конференција на граничниот премин, збогување со семејствата и засадување на четвртото дрво на мирот.


Пред нив беше пат од околу 17.000 км.

http://www.forum.com.mk/DesktopDefault.aspx?tabindex=0&tabid=172&ArticleID=4633&EditionID=148&Page=1