Заминувам. Заминувам. Те оставам, но не како порано. Овојпат засекогаш. Сега плачи - никогаш повеќе нема да ти дојдам. Ни кога врне дожд, ни кога тагата ќе ме совлада, ни кога лошо ми оди - никогаш, никогаш повеќе. Прости ми што можеби среќен ќе бидам, што ќе заборавам на сево ова што во овој момент толку многу ми значи. Дојдов да ти кажам дека заминувам.
Не, не, не сум паднал во севдах. Не ми е намерата со овие стихови на Бјело Дугме да и’ соопштам на некоја жена дека ми дошло преку глава од неа, па сум решил да се занимавам со друга. Овие стихови ми се видоа згодни за друга работа, иако најчесто ми се поткреваат цревата кога ќе помислам на лидерите на некогашниот чобан-рок,.
Решив да ги оставам цигарите. И - ги оставив. Преку глава ми дојдоа. Ќе ги поскапувале.., на кутиите ќе ставале сликички со бели дробови заболени од рак.., тотално ќе забранеле да се пуши на јавно место.., ќе го укинеле просторот за пушење во кафулињата и во баровите.., на работа многу ни биле и пет-шест квадратни метри простор за пушење на 14 луѓе.., ако пушам цигари купени од шиткачи ќе сум финансирал тероризам, ќе сум хранел подземје...