Showing posts with label Такси приказна. Show all posts
Showing posts with label Такси приказна. Show all posts

Wednesday, December 14, 2005

ТАКСИ ПРИКАЗНА
Дојденец во маглив ден

Кај ме најде, кај ме запусти. Ова често пати знаеме да си го кажеме ние таксистите. Некогаш ќе качиш патник - ќе те изнасмее, ќе ти го разубави денот. Некогаш ќе влезе некој тивок, молчалив - ќе те далдиса во мисли. Некогаш возиш некои “батки” и - од старт знаеш дека си ја качил бељата во кола. Има уште неколку типови “типови”, но, овој не беше таков.

Да е бељаџија, не е. Да е намќор, не е. Ај, да не грешам душа, ќе речам - обичен човек во непознат простор.

Се качи кај сегашно “Блу кафе”, спроти “Чичко Стоилко”. Беше недела приквечер, една магла - на пет метри пред шофершајбна. Ми падна жал кога го видов - стегнал по студот во раце некоја тешка торба и полека-полека дојде до колата. Си велам, мора да е студент, со торбава, недела попладне. Влезе.

“Кај ќе одиме?”, го прашав. Рече “во Аеродром, зад зелените згради” и - тргнавме.

Возам, полека - одвај! Прва-втора. Трета не можеш да “убациш”, не се гледа. “Од кај си-што си” го прашав, рече бил од Кичево, студирал тука на Шумарски, бруцош. Праиме муабет така.. рече имал брат во Белград, се мислел дали да студира таму или во Скопје, немал пари.. решил да се запише во Скопје.

“Како се снаоѓаш во Скопје. Одиш негде, шеташ?”, го прашав.
Рече имал тетка во Влае, вујковци во Железара и во Радишани, неколку пати бил до кај нив и толку. За шетање во град уште немал друштво. “А и пари требааат”, се пожали.

Стигнавме до кај “Три бисери”, свртев лево на семафорот, накај салата МЗТ.

- Еве ги “зелените”. Да вртам сега десно? - го прашав.
- Чекај, да разгледам кај сме - одговори.

Ај го почекав.. Му кажувам “Лево е Мајчин дом, право ти е МЗТ. Онде десно е школото”. Не, не се снаоѓа. “Кажи ми адреса, да пробам да те однесам така”.
“Како беше, знам булевар Јане Сандански, ама бројот не ми текнува”, џабе, не знае.

“Што има блиску до зградата, продавница, паркче...?” - пробав да му помогнам.

“Градинката” - рече.

Тргнав кај градинката.

“Не, не е тука”, вели, “јас одам околу некако, од главната улица лево, ама во едно уличе...”.

Почна да ме фаќа “сафрата”. Се врткавме десетина минути.. Немаше “мобилни” тоа време, да се јави да праша негде.. Има ли ова, има ли она.. Ми идеше да го оста'ам, нека се снаоѓа, ама жал ми паѓаше некако, беше студено, не знам колку е далеку, што ќе пра'и со торбиштето. Едно време ми текна.. “Каде зад ,зелените', да не си кај трите кули!?”.

“Има три кули, кафеави - јас сум во средната”.

“Фала Богу”, си реков. Од една страна ми олесна, од друга - ми идеше да збеснам. Но, бидна, и нему не му е лесно. Дете, 18 години, сам во туѓ град, сред магла. Здравје, таква ни е работата.


Wednesday, August 24, 2005

ТАКСИ ПРИКАЗНА
Светот е мал, а сметките се порамнуваат

Светот е мал. Не знаеш со кого ќе се најдеш каде што најмалку очекуваш. Пријатели од летување, другари од војска, симпатија од “основно”, другарче на твоето дете од кое времето направило мажиште. Тоа е убавата страна на “таксирањето”, покрај сите непријатности што ги носи професијата.

Чекав патници кај општината во Карпош. Бош ден - врне, грми - тек-тук по некој човек - недела попладне. Од карши по улицата гледам доаѓа еден полека-полека, како сред лето под некоја сенка. Дојде на станицата.

“До Влае”, рече, “па ќе одиме во Ѓорче” - сиот искиснат, со засипнат глас. Тргнавме и, отпрвин беше тивок, ништо не зборуваше. Беше двојно постар од мене, околу 45-50 години, барем така изгледаше, онака накиснат. “Каде вака?” - го прашав.

“Остај”, рече со рапавиот глас, “решив да одам по другари, преку глава ми стана од работа, од телевизорот, па - пиво кај овој, пиво кај оној, сега ќе одам дома до Влае да се пресоблечам, па ќе одам кај еден стар пријател во Ѓорче, живее сам и во секое време во фрижидерот има оладено пиво”. “А, ти - како оди работа” - ме праша.

“Денеска имате среќа. Колегите заминаа, а мене ми е прв ден ,таксирање'. Вие сте ми вториот патник. Решив да останам на станицата, знаев дека нешто ,ќе капне'.”, му одговорив и, гледајќи го во ретровизорот, ми се причини дека од некаде го познавам. “Одамна сте во Влае? Јас живеев таму, на Петар Илич Чајковски”, не издржав да не го прашам.

“А, ти ли си”, извика, “како ти беше името - ваму на ќошето, кај сината ,пезетка' - Мики или Јован”.

“Иван”, одговорив, “брат ми е Мики”.

“Аа - тогаш ќе возиш со попуст - ќе ти наплатам стари долгови”, вели. “Знаеш ли кој сум јас? ,Осмолетка' учеше во “Јосип Броз”, руска паралелка?”

“Чекај”, реков, “ти си Мирко, синот на наставничката по руски?”

“Аха”, кимна со главата.

“Знам што ти должам, ти останав должен два сладоледа кога се преселив во Аеродром. Сум ќарил четворка со тестовите што ги продаваше низ маало, се утепав од препишување.”

Долго време откако се преселив ми се враќаше мислата дека останав должен за “четворката”. Ми фалеше уште една оценка за да поминам “многу добар”. Знаев дека кога тогаш, ќе морам да платам.

“Слушај”, реков “ за сладолед си пораснал, за пиво - ќе пиеш кај другарот. Ќе те возам без пари, така да ти платам. Бива?”

“Бива” рече расположено, “ќе имам пари за уште по две пива со другарот”.

Ете, светот е мал, а сметките се порамнуваат. Помалку пари за прв ден “таксирање”, ама сега сум поспокоен. Возам дванаесет години, заработувам пристојно. А, “четворката” и средбата цел живот ќе ги памтам.